Het zevende kruis is het verhaal van zeven politieke gevangenen die uit het concentratiekamp Westhofen vluchten. Zeven dagen lang volgen wij de zevende vluchteling Georg Heiser, die als enige gered wordt. Het zevende van de houten kruizen, die in het concentratiekamp opgebouwd worden ter executie van de vluchtelingen, blijft leeg.

Anna Seghers schrijft haar roman vanuit haar exil in Frankrijk op een moment dat het nationaalsocialistische regime nog aan het groeien is. Het is een hoopvolle roman, misschien ook een appel aan het Duitse volk hun morele waarden te bewaren, ze wakker te schudden dat het ook en vooral in een totalitair regime van groot belang is je menselijkheid te bewaren, in te staan voor je medemens. Georg’s vlucht langs de Rhein en Main tussen Worms en Frankfurt brengt hem langs allerlei totaal verschillende mensen, die ieder voor zich moeten beslissen of ze hem willen helpen (ook gewoon door hem niet aan te geven) of hem verraden. Ook de mensen die Georg uit vroeger tijd kennen moeten beslissingen nemen als ze horen dat hij gezocht wordt omdat hij uit gevangenschap is gevlucht – gaat het hun aan? Wat moeten ze doen als hij aanklopt?

Afgezien van het feit dat Het zevende kruis een van de belangrijkste Duitse exilromans over Nazi-Duitsland is, stilistisch en literair een meesterwerk, heeft het ook aan actualiteit weinig verloren. Heiser’s vlucht is ook zo zenuwslopend en spannend omdat jezelf gedwongen wordt je iedere keer de morele vraag te stellen: wat zou ik doen?

Vanaf de eerste bladzijden ben je in de oorlog in de binnenlanden van Vietnam en vliegt het zweet, pus en bloed je om de oren. Hoofdpersoon is de jonge ambitieuze luitenant Mellas, door wiens ogen we de oorlogsverschrikkingen te zien krijgen. Met hem gaan we op patrouilles door de tropische jungle. Bloedstollend spannend, maar ook ontroerend in de beschrijvingen van de hulp die kameraden elkaar bieden of proberen te bieden aan jonge mannen die door vijandig vuur geraakt zijn of door uitputting dreigen ten onder te gaan. Tussen de regels door besef je de waanzin waarin de soldaten terecht zijn gekomen.

Maar er zit in dit boek ook een liefdesscène. Ik denk van hooguit tien of twintig pagina’s. En die scene is zo mooi en knap opgeschreven, dat je in die paar bladzijden een hele roman leest.

Een steengoed, keihard verhaal dat ik soms met een brok in de keel heb zitten lezen.

Twintig jaar later komen ze weer bij elkaar. Op het station in Brussel ontmoeten Vincent en Martin elkaar en brengen de verdere reis naar Engeland samen door. Wat hebben ze nog met elkaar gemeen, de een is wetenschapper geworden in Japan, maar zit op dood spoor. De ander, Martin, wil veel maar komt niet verder dan het familievermogen beheren.

Het verhaal wordt verteld vanuit wisselend perspectief, eerst Martin, daarna Vincent en tenslotte is Paul aan het woord. Alle drie blikken ze terug op wat zich tijdens hun laatste gezamenlijk trip, twintig jaar geleden, heeft afgespeeld. Centraal daarin staat Lotte. De vrouw waar ze allemaal op waren verliefd.

Grip is een mooie roman, over vergankelijkheid, vriendschap en vooral of heeft het leven gebracht wat je ervan verwachtte.

Téa Obreht weet de traditie van lokale mythes en verhalen vertellen heel mooi te verweven met de grotere geschiedenis van de Balkan, een plek van grote etnische, religieuze en culturele verscheidenheid, maar ook een die altijd weer door oorlogen en geweld geteisterd en opnieuw ingedeeld werd. In feite zijn al die folkloristische mythes en verhalen gebouwd uit deze geschiedenis. Ook Natalia komt daarachter als ze probeert het verhaal van haar grootvader te vertellen en tussen realiteit en fantasie te onderscheiden.

De tijgervrouw van Galina is een bijzonder debuut, een groot plezier om te lezen, weg te dromen in de fabelachtige verhalen van de tijgervrouw of de onvergankelijke man en toch ook doordrenkt van treurigheid en melancholie over alles wat verloren is.

Téa Obreht kreeg voor deze roman de prestigieuze Orange Prize for Fiction 2011.

Kroonenberg schrijft prettig en doet niet overdreven geleerd. Hij heeft gevoel voor humor en oog voor details. Daarbij heeft hij heel veel fraaie illustraties en foto’s uitgekozen en die heeft de uitgever vrijwel allemaal in kleur laten afdrukken.

Een heel goed boek waarmee je op een aangename manier veel over de aarde te weten komt!

Eind maart 2012 zal Salomon Kroonenberg te gast zijn voor een avond over zijn boek in de Protestantse kerk in Ossendrecht.

Het Nachtcircus is het debuut van Erin Morgenstern. De beschrijvingen van de circustenten, magie, circusacts en middernachtelijke diners zijn prachtig en mysterieus. Er lopen twee verschillende verhaallijnen door het boek welke pas op het eind bij elkaar komen en dit maakt de lezer erg nieuwsgierig. Een prachtige droom in boekvorm. Enkel de karakterontwikkeling laat wat mij betreft nog wat te wensen over.

In Caribou Island staat het huwelijk centraal, liefde en teleurstelling de worsteling met het leven zoals het is, met verwachtingspatronen, eenzaamheid, onbegrip en de hunkering naar een ander, een beter leven. Alle  personages hebben nog dromen, geheime fantasieën en op de schaarse momenten dat ze even rusten, adem halen, verlangen ze ernaar dat alles goed wordt.

Gary wil na dertig jaar in Alaska eindelijk zijn zo lang uitgestelde droom werkelijkheid maken en op een inmiddels onbewoond eiland in een ijskoud meer een blokhut bouwen om daar in vrede en isolatie te gaan wonen. Vanzelfsprekend moet zijn vrouw Irene mee, ook al komt hij er op gegeven moment achter dat zij helemaal geen plek heeft in zijn droom. Irene voelt zich door Gary om haar leven bedrogen, ze is meegegaan naar Alaska heeft zich altijd naar hem geschikt en heeft nu het gevoel dat hij haar ontglipt, dat hij nooit van haar heeft gehouden. Ze is doodsbang dat hij haar verlaat maar weet ook niet hoe ze samen verder moeten. Hun dochter Rhoda is liefdevol bezorgd om haar ouders en vooral om haar moeder, maar ook zij kan niet zien wat er werkelijk aan de hand is..

Het is bijzonder om over een boek waar zo veel tragedie in voorkomt, dat je zo verstoord achterlaat, te willen zeggen dat het mooi is, dat je ervan houdt. Misschien is het juist de oprechtheid, de onverholen kijk in de zielen van de personages die het zo ontzettend menselijk maakt. Wat is doorgeven van generatie op generatie, wat is je erfenis en waar kan je iets veranderen in je eigen leven? En ook in deze roman komt de mens weer in aanraking met zijn diepste wezen ten overstaan van de kracht, bruut- en schoonheid van de natuur.

Een man van middelbare leeftijd kijkt terug op zijn schooljaren. Vaak twijfelt hij aan zijn geheugen, was het zo gegaan of toch anders? Wat was er overgebleven van de idealen van vroeger, het verlangen naar het echte leven, de uitdagingen en de liefde? De man die terugkijkt op een middelmatig leven, een keurig baantje een huwelijk een scheiding en uiteindelijk rustig voortkabbelende jaren in een opgeruimde flat.

Alles verandert als hij een erfenis krijgt van de moeder van zijn eerste vriendin. Een klein geldbedrag en een briefje met een verwijzing naar een dagboek. Dat dagboek is nog in bezit van de dochter, zijn oude vriendin, die er geen afstand van kan doen. Langzaam en precies voert de ik verteller je mee naar de gebeurtenissen uit zijn jeugd en het hernieuwde contact met zijn oude vriendin..

Ik ga het iedereen aanbevelen.

Of de Britse critici c.s. gelijk hebben kan ik in alle Hollandse bescheidenheid niet zeggen, maar Kind van een vreemde vond ik een heel mooi en heel knap gemaakt boek. Literatuur (structuur, zinsbouw, thema’s) van de bovenste plank en toch ‘lekker’ leesbaar. In vijf hoofdstukken springen we van 1913 tot in de huidige tijd.

Op zoek naar het ware leven van de jonggestorven dichter Cecil Valance. De eerste twee hoofdstukken beschrijven het leven van de Engelse aristocratie, daarna in de overige hoofdstukken neemt een jongeman ons mee in zijn leven dat draait om het leven van de dichter Valance. Hij zal uiteindelijk de biograaf van de dichter worden.

Zeker de eerste twee hoofdstukken behoren tot het mooiste dat ik dit jaar heb gelezen! En de laatste drie hoofdstukken? Was ik een student, ik schreef er mijn scriptie over!

Erik Vlaminck schrijft over gewone mensen in een kleine wereld. Brandlucht is een emigratieverhaal en een familiegeschiedenis waarin iedereen – vader, moeder, dochter en kleindochter – aan het woord komt. Allemaal verschillende stemmen, ieder zijn eigen beleving.

De vader uit België en de moeder uit Zundert ontmoeten elkaar in Canada, trouwen en krijgen een kind. Minimaal één keer per jaar gaat de vader terug naar België voor zaken. Wat hij er precies uitvoert blijft voor zijn vrouw en dochter raadselachtig maar ze weten dat hij in thermosflessen duiveneieren smokkelt die hij voor veel geld in Canada verkoopt. De relatie tussen de ouders is verschrikkelijk en uiteindelijk verlaat de vader het gezin en vertrekt voorgoed naar België. Iedereen met vragen achterlatend. Zijn dochter en oogappel reist hem achterna.

Brandlucht is een heerlijk boek, prachtige taal met telkens wisselende perspectieven. Ik beveel het u van harte aan.