Een dochter die veel vragen heeft, en die besluit om te gaan zoeken naar waar het begon. Via interviews, brieven, en archiefonderzoek achterhaalt ze veel, de oorlog heeft veel vernietigd maar er is ook veel bewaard. Ze begint in Geseke, een klein plaatsje in Duitsland waar haar over-overgrootvader I. Jitzack in 1776 geboren wordt. In 1843 komt het tot onlusten als een Joods familielid besluit om zich te bekeren tot het katholicisme en zich te laten dopen. Het is dansen op de vulkaan.

Zakelijk gaat het de familie voor de wind en uiteindelijk vestigen ze zich in Amsterdam en worden ze groot in de koffie- en theehandel. Als de oorlog begint gaat het snel mis. Bezittingen worden afgenomen en een groot deel van de familie belandt in kamp Westerbork en wordt uiteindelijk verder getransporteerd naar het oosten.

Saskia Goldschmidt groeit op in een gezin als dochter van een vader die het concentratiekamp heeft overleefd en over zijn verleden zwijgt. Het is een heftig verhaal en ze schrijft goed en zoals in goede literatuur zit er ook de nodige humor in.

Ik ben benieuwd naar de toneelvoorstelling, en gezien de reacties op vorige voorstellingen kan het niet anders dan een mooie avond worden.
Saskia Goldschmidt is 3 mei te gast voor een voorstelling over haar boek. Lees meer »

Lilly Dunne’s zoon komt na zijn diensttijd in Vietnam niet meer thuis. Hij leeft in een soort commune in de bergen, het lukt hem niet terug te keren in de maatschappij. Zijn zoon groeit bij Lilly op en als de jongen na zijn vrijwillige diensttijd en de Golfoorlog zelfmoord pleegt heeft de oude vrouw niet veel meer om voor te leven.

Toch wil ze alles nog een keer beleven en schrijft op hoge leeftijd haar herinneringen op aan de formica tafel in haar huisje vlakbij zee. Haar jeugd in Ierland, haar vader die commissaris was bij de politie, de Eerste Wereldoorlog, het verlies van haar broer. En vooral haar vlucht naar Amerika voor de Ierse vrijheidsstrijders als haar vriend betrokken raakt bij een vuurgevecht en er door de IRA een doodsvonnis over ze wordt uitgesproken.

In het beloofde land is stilistisch een perfect boek, een meeslepend verhaal dat prachtige beelden oproept. Sebastian Barry is een groot schrijver.

Met een brede grijns op haar sproeterige gezicht keek het meisje de klas rond. Haar ogen twinkelden. Ze trok zich zo te zien niets aan van alle nieuwsgierige blikken en opengevallen monden. Ze leek eerder te genieten van de aandacht. ‘Dit is Pien,’ stelde juffrouw Jutter haar voor. Het meisje keek omhoog naar de juf. ‘Maar iedereen noemt me Stiekel.’

Prachtig geïllustreerd, prachtig verhaal! Een gek en grappig boek met een moraal. Vlot geschreven, spannend met een beetje fantasie… Mooie zinnen zoals: “volwassenen kijken met hun gedachte ”

Stiekel heeft haar eigen website!

Madeleine, keurig opgevoed, verdiept zich in negentiende-eeuwse Engelse liefdesromans en droomt van de ideale vriend. Twee jongens, Leonard en Mitchell veranderen haar leven. Ze kiest voor de eerste terwijl de tweede, Mitchell denkt dat hij en Madeleine zijn voorbestemd voor altijd samen gelukkig zijn. De relatie met Leonard verloopt moeizaam als blijkt dat hij manisch depressief is. Mitchell gaat uiteindelijk op reis in de hoop op een spirituele openbaring met in zijn achterhoofd voortdurend de gedachte dat Madeleine de zijne is.

In Amerika en de rest van de wereld werd jarenlang uitgekeken naar deze roman, Eugenides’ eerste in negen jaar, en de verschijning ervan wordt beschouwd als een van de grote literaire sensaties van het decennium.

We hebben de Engelse editie op voorraad.

Eric:
De kunst van het veldspel is literair/ sportief / financieel gezien een reusachtige home-run. Gescoord door de Amerikaanse debutant Chad Harbach. De Amerikaanse uitgever bood voor het manuscript (van een debutant!) een slordige zeven ton en startte een wervelende reclamecampagne. In Nederland waren de kritieken meer dan lovend en zagen we op tv de laaiend enthousiaste Mart Smeet en Mathijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door. Ik moet bekennen dat het boek al die ophef waard is want De kunst van het veldspel is een fenomenale roman.

Spil in het verhaal is Henry Skrimshander een zeer veelbelovende amateurhonkballer die op het punt van ontdekt worden en doorbreken staat. Rond hem zijn er nog vier hoofdpersonen, veldspelers schreef ik bijna, want sportliefhebbers zouden het boek kunnen analyseren aan de hand van het honkbalspel. Het draait allemaal om honkbal en tegelijkertijd hoef je niks van honkbal te weten of zelfs maar te willen weten om dit boek te kunnen waarderen. Er gebeurt zoveel meer.

Als lezer voel je je meegesleept worden met alle vijf de hoofdpersonen. Je wordt door mekaar gebeukt, in het diepe gesmeten, huilend aan jezelf overgelaten, maar ook opgepept en weer klaargestoomd om uiteindelijk als je het boek uit hebt, verwonderd om je heen te kijken, je op het hoofd te krabben en te denken: ‘Heb ik dit meegemaakt?’ In alle opzichten een literaire home-run!!

Caroline:
There is only one thing that matters in Henry Skrimshander’s life: baseball. At an amateur tournament he is discovered by a college team captain, Mike Schwartz, who helps him to get into the Midwestern college of Westish and makes him the shortstop of its mediocre baseball team. From that moment on the two of them spend every spare minute training vigorously. With Henry’s talent the Westish Harpooners excel and for the first time in their history work themselves up the ranks towards the national championship. Henry, the wondrously talented shortstop, is in the spotlights of headhunters and a great career seems on its way. Until crisis hits..

Chad Harbach manages to pull you into this novel right from the first page on. Even if a novel about baseball might seem like the last thing you would want to read – when you’re finished you want to watch a baseball game. And still The Art of Fielding is not simply a sportsnovel, it is much more than that: a novel about friendship, coming of age, deciding whom you want to be. Like many of the great American novels it is full of sparkling and also slightly cranky characters, whom you don’t want to leave behind. In the microcosm of this college Harbach plays on all sorts of human entanglement and emotional chaos, he plays on the American dream of endless possibilities of working your way up, being responsible for your own freedom but also on the possibility and consequences of failure.

The Art of Fielding is a wonderful and refreshing novel and in it Harbach manages to combine the love for baseball with the love for great literature..

Als Ralf in de supermarkt zijn jeugdliefde tegenkomt valt hij op slag weer voor haar. Inmiddels heeft zij vier kinderen waarvan een tweeling – twee meisjes die doof en blind zijn – en is ze in de steek gelaten door de vader van de kinderen, een Amerikaanse soldaat. Ondanks alles kiest Ralf voor zijn liefde en zit de volgende vijf jaar vast aan een tamelijk heftig bestaan met een vrouw op de rand van haar krachten, een kleine jongen die vooral gewoon wil zijn en een puber die geen ruimte heeft naast haar gehandicapte zusjes, die alle aandacht vergen.

Maar dit jaar vraagt zijn oom hem om weer eens met hem de Vastenavond te gaan vieren, en voor het eerst in jaren besluit Ralf om iets voor zichzelf te doen en mee te gaan. Als veerman verkleed stoort hij zich in de Vastenavondnacht, laat hij zich vallen in een stroom van gedachten, emoties, mensen en vaart hij op de roes van het feest naar de overkant van de nacht.

‘Tijdens Vastelaovend ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens Vastelaovend ben je eindelijk jezelf’.

Jan van Mersbergen is niet van de grote worden en de ingewikkelde stilistische composities, hij is specialist erin de kleine verhalen een grote menselijke dimensie te geven door aandacht voor details te hebben, zorgvuldig te kijken en daardoor bijna een gevoel van schaamte bij de lezer op te roepen dat je er tot nog toe nooit zo naar gekeken hebt. Zijn helden zijn geen helden in de algemene zin, ze worden bijzonder door de liefdevolle maar nooit sentimentele manier waarmee de auteur hun worden en vorm geeft.

Op 20 maart 2012 is Jan van Mersbergen voor een lezing te gast bij Boekhandel Quist. Meer onder agenda »

De roman wordt geschreven vanuit vele perspectieven. Naast Skippy, Daniel Juster is zijn echte naam, een eigenlijk weinig opvallende leerling, is er Ruprecht van Doren. Ruprecht is Skippy’s dikke, geniale kamergenoot. Hij is geobsedeerd door de M-theorie en stuurt dagelijks berichtjes de ruimte in om eventueel leven te ontdekken. Carl, een oudere leerling meet een moeilijke thuissituatie, is de rivaal van Skippy in de liefde en een dealertje. Lori, het meisje van Skippy’s dromen, dat dieetpillen in de buik van haar teddybeer stopt. Mario, de oversekste klasgenoot van Skippy, die voor de meest hilarische gesprekken zorgt. Howard the Coward, een oud-leerling van Seabrook en de geschiedenisleraar; hij twijfelt of hij zijn vriendin ten huwelijk zal vragen, is verliefd op een collega, en hoewel nog geen 30 zit hij midden in een midlifecrisis.

Ook al zijn er vele verhaallijnen die door elkaar lopen, ze passen perfect bij elkaar. Paul Murray gebruikt zeer mooie en kleurrijke taal, die ook verandert van karakter tot karakter. Skippy tussen de sterren is meeslepend, tragisch en heel erg grappig. Een geweldig boek!

Ik ben dezelfde dag begonnen en heb me ondergedompeld in de sfeer van IJsland aan het eind van de negentiende eeuw. Het is een ruig boek, waar vissers erop uitvaren met zes sterke mannen aan de riemen, waar veel visser omkomen en niemand kan zwemmen, waar de golven ongenadig hoog kunnen zijn en het vooral koud is. Er is armoede, voor levensmiddelen moet er als er geen of weinig vis wordt gevangen gepoft worden.

Bardur en de jongen zijn roeiers en buitenbeentjes, goed bevriend en liefhebbers van boeken lezen. Ademloos lezen en het blad omslaan, dichtregels voordragen, herhalen en tot je door laten dringen.

Net voor ze s’morgens om drie uur uitvaren holt Bardur terug naar de hut om nog een regel te lezen die hij aan de jongen wil kunnen opzeggen. Eenmaal op zee komt hij erachter dat hij zijn jas is vergeten, en steekt er een ongenadige poolwind op. Meer moet ik niet vertellen..

Ik ben onder de indruk van het boek, heb ervan genoten, en begin deze week in deel twee (overigens is het ook los te lezen). De mens tegen de elementen, de mens in zijn strijd om te bestaan, en vooral de mens en zijn dromen naar een zinvol en gelukkig bestaan. De jongen, volgens mij niet bij naam genoemd draagt een verschrikkelijk verleden met zich mee. Troost vindt hij in de literatuur, in de verzen die het leven zin geven. En dat is mooi.

Colton Harris groeide op in een kansarm gezin. Op zijn achtste werd hij opgepakt en valselijk beschuldigd van diefstal, omdat de agenten niet geloofden dat een arme jongen als hij een gloednieuwe fiets kon hebben. Colton zwoer dat hij wraak zou nemen. En hij hield woord…

Het zevende kruis is het verhaal van zeven politieke gevangenen die uit het concentratiekamp Westhofen vluchten. Zeven dagen lang volgen wij de zevende vluchteling Georg Heiser, die als enige gered wordt. Het zevende van de houten kruizen, die in het concentratiekamp opgebouwd worden ter executie van de vluchtelingen, blijft leeg.

Anna Seghers schrijft haar roman vanuit haar exil in Frankrijk op een moment dat het nationaalsocialistische regime nog aan het groeien is. Het is een hoopvolle roman, misschien ook een appel aan het Duitse volk hun morele waarden te bewaren, ze wakker te schudden dat het ook en vooral in een totalitair regime van groot belang is je menselijkheid te bewaren, in te staan voor je medemens. Georg’s vlucht langs de Rhein en Main tussen Worms en Frankfurt brengt hem langs allerlei totaal verschillende mensen, die ieder voor zich moeten beslissen of ze hem willen helpen (ook gewoon door hem niet aan te geven) of hem verraden. Ook de mensen die Georg uit vroeger tijd kennen moeten beslissingen nemen als ze horen dat hij gezocht wordt omdat hij uit gevangenschap is gevlucht – gaat het hun aan? Wat moeten ze doen als hij aanklopt?

Afgezien van het feit dat Het zevende kruis een van de belangrijkste Duitse exilromans over Nazi-Duitsland is, stilistisch en literair een meesterwerk, heeft het ook aan actualiteit weinig verloren. Heiser’s vlucht is ook zo zenuwslopend en spannend omdat jezelf gedwongen wordt je iedere keer de morele vraag te stellen: wat zou ik doen?