Niets wil lukken in het leven van Maxwell Sim. Zijn (net) ex-vrouw doet hem een reis naar Australië cadeau in de hoop dat hij er weer bovenop komt door daar met zijn vader vrede te sluiten. Maar de twee mannen hebben elkaar niks te zeggen en als Maxwell terug naar huis komt, hebben nog niet eens zijn vierenzeventig vrienden op Facebook hem gemist…
Krampachtig probeert hij het roer in handen te nemen, contact te maken, zijn dip te doorbreken maar het lijkt als of het alleen maar erger wordt.
Dan gaat hij in op het voorstel van een oud-collega, die als vertegenwoordiger van ecologische tandenborstels werkt, en begint aan een reis door Engeland. Maxwell voelt zich veilig in de anonieme wegrestaurant-ketens en motels, de plekken die overal hetzelfde zijn waar je weet wat je kan verwachten, waar je niet opvalt. En eindelijk heeft hij iemand tegen wie hij vrijuit kan praten, die geen weerwoorden geeft, rustig en ontspannen blijft – de stem van zijn navigatiesysteem, die hij liefkozend Emma doopt. Hij vat moed en besluit onderweg bij de ouders van zijn jeugdvriend langs te gaan, zijn dochter voor een etentje uit te nodigen, naar het oude appartement van zijn vader te kijken. Maar al deze ontmoetingen brengen hem alleen maar verder terug in zijn donker verleden en storten hem dieper de eenzaamheid in.
De Guardian schreef over Maxwell Sim:
Het is een risico een hoofdfiguur te creëren voor wie je weg zou willen lopen als die naast je aan een bar kwam zitten. Maar omdat zijn wereld zo herkenbaar is voelen we met hem mee.
Hij is een eenzame in de 21ste eeuw waar eenzaamheid geen plek heeft, in een wereld die toch vol treurige eenzaamheidsplekken is. En het lukt Coe inderdaad zijn hoofdfiguur zo te laten vertellen dat je je geen moment verveeld, dat je meegaat in de krankzinnige wereld van Maxwell Sim.
