In nrc.next werd het met Morgenrood voltooide vierluik van Stephenie Meyer beschreven als een paringsdans van 1500 pagina’s. Dat deed mij direct denken aan deze bitterzoete debuutroman, waarin het spel van aantrekken en afstoten treffend wordt opgeroepen. Prachtig passend omslagbeeld.
Thomas ontmoet Silke op een verlaten kruispunt. Ze vliegt door de lucht als haar wiel in de tramrails blijft steken. Thomas ontfermt zich over haar afgebroken voortand. ‘Je moet hem in je mond stoppen, anders sterft hij af,’ zegt de taxichauffeur die hen naar de eerstehulppost brengt. Een paar weken na deze intimiteit stelt Thomas voor dat Silke blijft logeren. ‘En met logeren bedoel je logeren?’ vraagt zij.
Thomas is promovendus Sterrenkunde, vijfentwintig jaar en nog maagd. Hij verlangt naar Silke, maar zij, beeldschoon met fonkelnieuwe voortand, wil ternauwernood lepeltje-lepeltje liggen. De avonden dat ze niet samen zijn, is Thomas alleen in zijn portiekflat in ‘de buitenste buitenwijk van de stad’. Daar volgt hij Silkes sporen op websites als Hyves en Facebook, waar ze te zien is op foto’s van wilde feestjes. Gaandeweg wordt het Thomas duidelijk dat hij niet de enige is die worstelt met lichamelijke intimiteit. Want wil Silke geen seks met hém, of wil ze überhaupt geen seks? En waarom blijft ze hem dan opzoeken? Er volgt een ontroerend maar grimmig spel van aantrekken en afstoten. En van desastreuze chantage.
Voor het eerst in de geschiedenis zal een Nederlandse roman ook buiten de aarde te lezen zijn. Speciaal voor de ruimtereis is de eerste pagina van het boek verkleind afgedrukt op hittebestendig plastic. De pagina gaat mee met een satelliet van ISIS. Dit Nederlandse bedrijf maakt satellieten zo klein als een pakje melk.