Zijlstra’s debuut, Mevrouw Couperus, vond ik ijzersterk – een vrije interpretatie over het leven van de vrouw van. De hoofdfiguur in Potifars vrouw is Mendel Waterman. Hij zit in 1977 in een trein die gekaapt wordt door Molukse vrijheidsstrijders. Liggend op de grond overdenkt hij zijn leven en met name de tijd van de Tweede Wereldoorlog…
Ondanks zijn pogingen lukt het hem niet om zichzelf en zijn gezin uit handen van de Duitsers te houden. Zijn oude vriend Groot (gebaseerd op F. Weinreb) belooft hem een plaats op de lijst van niet te deporteren joden. Om op deze lijst te komen betaalt Waterman met een schilderij van Rembrandt: Joseph wordt beschuldigd door Potifars vrouw, een van zijn meest dierbaarste bezittingen.
De roman is snel en spannend geschreven. Maar wat mij betreft gaat de schrijfster soms te snel en had ze zichzelf wat meer pagina’s mogen geven. Dat had het verhaal zeker goed gedaan. Potifars vrouw is een geslaagd boek met wat haken en ogen en juist daarom denk ik prima geschikt om in een leesclub te bespreken.
Ik hoorde haar deze week in het radioprogramma kunststof terwijl ik in de keuken stond te koken. Ik heb nog niets van haar gelezen, maar ga zeker mevrouw Couperus lezen. Bij het spreken over dit boek bemerkte de interviewster een extra glans in haar gezichtsuitdrukking die je kon horen toen Sophie over mevrouw Couperus sprak; geschreven vanuit haar ziel.
Hoi Marian,
ik heb onder het vakje Mediatheek een link naar het Kunstof interview met Sophie Zijlstra geplaatst.
Dank voor de Tip!