Twintig jaar later komen ze weer bij elkaar. Op het station in Brussel ontmoeten Vincent en Martin elkaar en brengen de verdere reis naar Engeland samen door. Wat hebben ze nog met elkaar gemeen, de een is wetenschapper geworden in Japan, maar zit op dood spoor. De ander, Martin, wil veel maar komt niet verder dan het familievermogen beheren.

Het verhaal wordt verteld vanuit wisselend perspectief, eerst Martin, daarna Vincent en tenslotte is Paul aan het woord. Alle drie blikken ze terug op wat zich tijdens hun laatste gezamenlijk trip, twintig jaar geleden, heeft afgespeeld. Centraal daarin staat Lotte. De vrouw waar ze allemaal op waren verliefd.

Grip is een mooie roman, over vergankelijkheid, vriendschap en vooral of heeft het leven gebracht wat je ervan verwachtte.

Erik Vlaminck schrijft over gewone mensen in een kleine wereld. Brandlucht is een emigratieverhaal en een familiegeschiedenis waarin iedereen – vader, moeder, dochter en kleindochter – aan het woord komt. Allemaal verschillende stemmen, ieder zijn eigen beleving.

De vader uit België en de moeder uit Zundert ontmoeten elkaar in Canada, trouwen en krijgen een kind. Minimaal één keer per jaar gaat de vader terug naar België voor zaken. Wat hij er precies uitvoert blijft voor zijn vrouw en dochter raadselachtig maar ze weten dat hij in thermosflessen duiveneieren smokkelt die hij voor veel geld in Canada verkoopt. De relatie tussen de ouders is verschrikkelijk en uiteindelijk verlaat de vader het gezin en vertrekt voorgoed naar België. Iedereen met vragen achterlatend. Zijn dochter en oogappel reist hem achterna.

Brandlucht is een heerlijk boek, prachtige taal met telkens wisselende perspectieven. Ik beveel het u van harte aan.

Waar Nijholt schrijft over Indië doet hij dat sfeervol, melancholiek en emotioneel, als hij het Nederlands toneelwereldje beschrijft doet hij dat fel en hartstochtelijk met hier en daar wat smeuïge maar ook flinke uithalen naar Bekende Nederlanders. En als hij over zijn ziekte schrijft leef je mee met de onderzoeken, uitslagen en behandelingen.

De grootste verrassing is wellicht dit: Willem Nijholt kan prachtig schrijven! Ook blijkt Nijholt een groot lezer te zijn en ook daar schrijft hij aanstekelijk over.

Het boek is royaal uitgegeven met veel foto’s en gebonden met stofomslag. Een aanrader ook voor diegene die niet vaak brieven lezen in boekvorm!

Dat heb ik gedaan. Op een zondagmorgen begonnen was ik meteen onder de indruk. Had ik eigenlijk geen zin meer om te stoppen. Yves Petry schrijft prachtig. Ik geef het grif toe: helemaal fout dat ik het niet eerder las!

In het boek gaat het om de dood van Bruno, die niet meer wil leven en Marino vraagt  hem te helpen om op een bijzondere manier dood te gaan. Verdoving, amputatie van de penis, het bewaren van de smakelijkste delen in de diepvriezer, en het begraven van het lichaam. Als lezer vlieg je er doorheen, het is fascinerend en spannend. Bruno doceert literatuur als bijvak en doet dit met veel enthousiasme. Tot hij zich op een moment zelf hoort spreken en het leven hem van het ene op het andere moment tegen staat. Dat is ook het moment dat hij vergaande beslissingen voor zichzelf neemt. De andere protagonist, Marino, is aan zijn moeder blijven hangen na de dood van zijn vader. Hij heeft nauwelijks contacten en weet enkel onder druk van zijn moeder een opleiding te volgen en uiteindelijk een computerwinkel te openen. Daar leren de twee mannen elkaar kennen.

De maagd Marino is een intrigerend en origineel boek dat ik iedereen aanbeveel. Ideaal om in leesclubs te bespreken omdat er veel over te zeggen valt. Lees en oordeel zelf!

Los van al de aandacht is de roman een hilarische schets van een onalledaagse familie en een warm portret van een wel heel bijzondere moeder.

Ernest van der Kwast komt 24 maart voor een lezing naar Bergen op Zoom. Agenda»

Mama Tandoori is het geromantiseerde verhaal van de Indiase moeder van Ernest van der Kwast. Ze leeft bij het motto ‘Gratis is goed’ en heeft altijd een deegroller op zak. Ook de rest van de familie is een bont gezelschap. Uncle Sharma speelde als Bollywoodster in meer dan tweehonderd films en tante Jasleen was ooit de grote atletiekbelofte van India. Zonder schroom vertelt de schrijver over de levenswandel van zijn onalledaagse familieleden, wier voetstappen nog lang in de oren van de lezer zullen naklinken.

Net als in Het diner plaatst hij de lezers voor een moreel dilemma, in Het diner: in hoeverre mag een vader de criminele daad van zijn zoon in bescherming nemen, in Zomerhuis met zwembad: hoever mag een huisarts gaan in zijn ‘ hulpverlening’.

Het diner vond ik intrigerend, spannend en grappig met een einde dat wat ‘over the top’ was. Maar absoluut een verrassing. Zomerhuis met zwembad is met minstens zoveel vaart geschreven, maar intrigeert minder, is wat gewoner. Ik betrapte me er tijdens het lezen op dat ik bedacht dat een schrijver als (met alle respect) Saskia Noort dit boek ook geschreven had kunnen hebben. Een gedachte die ik nooit bij het lezen van Het diner heb gehad.

Toch heb ik Zomerhuis met zwembad met plezier uitgelezen en denk ik dat het voor veel mensen een lekker vakantieboek zal zijn.

Het verhaal gaat over drie jeugdvrienden: Albert, Flix en Thjum. Albert kampt met een heroineverslaving, die hij weet te bekostigen door kleine kinderen van Italië naar Nederland te smokkelen ten behoeve van illegale adoptie, een handel die geleid wordt door Gesù Porporà. Flix is een kunstenaar die de doodstrijd van de mens in beeld wenst vast te leggen. De laatste momenten voordat een mens sterft wil hij vangen in elastisch gipsverband. Een van de modellen die hij hiervoor gebruikt is zijn geliefde, Thjum. In het vangen van dat ultieme moment gaat hij, als in een obsessie, steeds verder. Tot het een keer mis gaat…

Het verhaal wordt verteld door verschillende personages, elk hoofdstuk door iemand anders. Deze wisselende vertelperspectieven komen het boek zeer ten goede, waardoor het gemakkelijk weg leest. Van der Heijden weet de spanning goed vast te houden, en de lezer van begin tot eind te boeien. Een absolute aanrader!

Gastlezer Daniël: heeft onze website gebouwd, fotografeert en leest veel.

Het drietal dompelt zich onder in de wereld van seks, drugs en drank, ondertussen druk filosoferend over het leven.

Dan verschijnt de prachtige Zara. Zowel de hoofdpersoon als Ego worden verliefd op haar. Zara wordt op haar beurt obsessief verliefd op Ego. Vanaf dat moment vertoont de vriendschap steeds meer scheurtjes.

Het verhaal van Ego Faber gaat over vriendschap, obsessieve liefde en de zoektocht naar identiteit. Maurice Seleky heeft hiermee een prachtdebuut geschreven in mooi gekozen woorden, met daarin de herkenbaarheid van het Amsterdamse studentenleven in de 21^e eeuw.

Wat hij aantreft is een land waar armoede heerst, de jeugd geen perspectief heeft en corruptie alomtegenwoordig is. De werkelijkheid van het nieuwe Zuid-Afrika lijkt anders dan de droom van toen. Samen met zijn vriend Donald ontfermt hij zich op de aan tik (een goedkope drug) verslaafde zoon van de oesterverkoopster, die net zo weerbarstig is als het land zelf.

Van Dis heeft met Tikkop een mooi, maar vooral ook betrokken boek geschreven. De hoofdfiguur Mulder heeft veel weg van van Dis zelf. Een zekere onhandigheid – wat het boek extra charme geeft.

Het wordt een optreden dat verwijst naar de verwoesting van de Grote Oorlog en midden in het optreden richt Vaslav Nijinsky zich tot zijn publiek en zegt de beroemde worden: ‘Nu is het kleine paardje moe,’ loopt het toneel af en de rest van zijn leven, nog 31 jaar, brengt hij door zonder te spreken en zonder ooit nog te dansen. Peter, zijn bediende heeft een nuchtere kijk op de gebeurtenissen en besluit zijn eigen leven radicaal om te gooien.

Vaslav is een meeslepend boek dat door de drie vertellers een indringend beeld schetst van het leven van een van de grootste dansers uit de geschiedenis. Arthur Japin heeft een heel knap boek geschreven. Klasse!