Twintig jaar later komen ze weer bij elkaar. Op het station in Brussel ontmoeten Vincent en Martin elkaar en brengen de verdere reis naar Engeland samen door. Wat hebben ze nog met elkaar gemeen, de een is wetenschapper geworden in Japan, maar zit op dood spoor. De ander, Martin, wil veel maar komt niet verder dan het familievermogen beheren.

Het verhaal wordt verteld vanuit wisselend perspectief, eerst Martin, daarna Vincent en tenslotte is Paul aan het woord. Alle drie blikken ze terug op wat zich tijdens hun laatste gezamenlijk trip, twintig jaar geleden, heeft afgespeeld. Centraal daarin staat Lotte. De vrouw waar ze allemaal op waren verliefd.

Grip is een mooie roman, over vergankelijkheid, vriendschap en vooral of heeft het leven gebracht wat je ervan verwachtte.

Een man van middelbare leeftijd kijkt terug op zijn schooljaren. Vaak twijfelt hij aan zijn geheugen, was het zo gegaan of toch anders? Wat was er overgebleven van de idealen van vroeger, het verlangen naar het echte leven, de uitdagingen en de liefde? De man die terugkijkt op een middelmatig leven, een keurig baantje een huwelijk een scheiding en uiteindelijk rustig voortkabbelende jaren in een opgeruimde flat.

Alles verandert als hij een erfenis krijgt van de moeder van zijn eerste vriendin. Een klein geldbedrag en een briefje met een verwijzing naar een dagboek. Dat dagboek is nog in bezit van de dochter, zijn oude vriendin, die er geen afstand van kan doen. Langzaam en precies voert de ik verteller je mee naar de gebeurtenissen uit zijn jeugd en het hernieuwde contact met zijn oude vriendin..

Ik ga het iedereen aanbevelen.

Erik Vlaminck schrijft over gewone mensen in een kleine wereld. Brandlucht is een emigratieverhaal en een familiegeschiedenis waarin iedereen – vader, moeder, dochter en kleindochter – aan het woord komt. Allemaal verschillende stemmen, ieder zijn eigen beleving.

De vader uit België en de moeder uit Zundert ontmoeten elkaar in Canada, trouwen en krijgen een kind. Minimaal één keer per jaar gaat de vader terug naar België voor zaken. Wat hij er precies uitvoert blijft voor zijn vrouw en dochter raadselachtig maar ze weten dat hij in thermosflessen duiveneieren smokkelt die hij voor veel geld in Canada verkoopt. De relatie tussen de ouders is verschrikkelijk en uiteindelijk verlaat de vader het gezin en vertrekt voorgoed naar België. Iedereen met vragen achterlatend. Zijn dochter en oogappel reist hem achterna.

Brandlucht is een heerlijk boek, prachtige taal met telkens wisselende perspectieven. Ik beveel het u van harte aan.

Een heropvoedingsgesticht na de Tweede Wereldoorlog. Een klas krijgt opdracht een opstel te schrijven over de vreugden der plicht. De verteller Siggi Jepsen weet niets op te schrijven en krijgt als straf eenzame opsluiting en de verplichting het opstel alsnog te schrijven. Hij vertelt het verhaal van zijn familie, zijn vader de posthuiscommandant van Rugbüll die tijdens de oorlog persoonlijk toezicht moet houden op het schilderverbod dat zijn jeugdvriend, de beroemde schilder Max Ludwig Nansen, wordt opgelegd. De jonge Siggi wordt meegesleept in het bittere conflict dat zich tussen de twee ontwikkelt en kiest steeds meer partij voor de flamboyante schilder.

Het boek roept een prachtige sfeer op van een wereld die in oorlog is maar bijna voorbij gaat aan dat kleine dorpje aan de Noordzeekust waargenomen door de ogen van een kind.

Van deze roman hebben we ook de originele Duitse editie op voorraad.

Het verhaal speelt zich af in een afgelegen dorp in de Dolomieten waar een handje vol mensen woont. Op een wintermorgen vinden drie dorpsbewoners elf zwaar verminkte lichamen voor een met bloed doordrenkte boom.Alle zijn door verschillende en ten dele bizarre oorzaken om het leven gekomen. Een surrealistisch plaatje. De priester Don Ermete probeert de gemoederen in bedwang te houden en hulp te verlenen waar dat mogelijk is. Maar de dorpsbewoners keren zich van hem af, om reden die hem onduidelijk zijn, hij raakt geïsoleerd. Uiteindelijk roept hij de hulp in van een jonge psychoanalytica in opleiding, Giovanna.

Het is spannend hoe het perspectief wisselt van Don Ermete naar Giovanna, ze vullen elkaar aan en proberen de gebeurtenissen die niet te verklaren zijn te plaatsen. Don Ermete wil het vooral kunnen plaatsen binnen zijn geloof. Is het een daad van Satan en waarom zijn we dan niet beschermd door God?  Of is God het zelf die hier verantwoordelijk voor is en wat is dan de betekenis van deze niet te bevatten gebeurtenis?

Een uitgangspunt als in een thriller maar een verhaal dat niet erom draait wie, waarom, wat gedaan had maar veel meer om de vraag  hoe de mensen die ermee in aanraking komen reageren, omgaan met iets wat verschrikkelijk en onverklaarbaar is.

Dat heb ik gedaan. Op een zondagmorgen begonnen was ik meteen onder de indruk. Had ik eigenlijk geen zin meer om te stoppen. Yves Petry schrijft prachtig. Ik geef het grif toe: helemaal fout dat ik het niet eerder las!

In het boek gaat het om de dood van Bruno, die niet meer wil leven en Marino vraagt  hem te helpen om op een bijzondere manier dood te gaan. Verdoving, amputatie van de penis, het bewaren van de smakelijkste delen in de diepvriezer, en het begraven van het lichaam. Als lezer vlieg je er doorheen, het is fascinerend en spannend. Bruno doceert literatuur als bijvak en doet dit met veel enthousiasme. Tot hij zich op een moment zelf hoort spreken en het leven hem van het ene op het andere moment tegen staat. Dat is ook het moment dat hij vergaande beslissingen voor zichzelf neemt. De andere protagonist, Marino, is aan zijn moeder blijven hangen na de dood van zijn vader. Hij heeft nauwelijks contacten en weet enkel onder druk van zijn moeder een opleiding te volgen en uiteindelijk een computerwinkel te openen. Daar leren de twee mannen elkaar kennen.

De maagd Marino is een intrigerend en origineel boek dat ik iedereen aanbeveel. Ideaal om in leesclubs te bespreken omdat er veel over te zeggen valt. Lees en oordeel zelf!

Twee van zijn vrienden, Libor en Finkler, zijn kort achter elkaar weduwnaar geworden. Na een etentje met zijn drieën wordt Treslov op weg naar huis overvallen door – een vrouw. Ze duwt hem tegen een etalageruit en later meent hij zich te herinneren dat ze iets als ‘Yo jood’ tegen hem heeft gezegd. Vanaf dat moment denkt hij jood te zijn, en alsof dat nog niet genoeg is krijgt hij een relatie met een joodse vrouw.

Alle personages worstelen met fundamentele vragen over hun eigen identiteit. Libor en Finkler rouwen om hun overleden echtgenotes en Treslov worstelt met zichzelf. Het is doordrenkt van geweldige humor af en toe zwart maar absoluut origineel. Ik vond het geweldig!

Norah wordt door haar vader gevraagd naar Senegal te komen. Waarom vertelt hij niet. Met tegenzin, niet in staat te weigeren, laat ze werk, man en kinderen achter en vertrekt. Haar vader, gevlucht uit Frankrijk en zijn huwelijk toen zij nog een kind was, is een vreemde voor haar geworden met wie ze een moeizame relatie onderhoudt. Ze heeft hem terecht veel te verwijten. Al snel blijkt dat hij haar heeft laten komen om haar broer Sony te verdedigen voor de verdenking van moord op de vrouw van zijn vader.

Ndiaye schrijft in prachtig proza de geschiedenis op van een vrouw die advocate is geworden door keihard te werken. Die een moeder heeft die nooit heeft kunnen verwerken dat ze gescheiden is van haar zoon, en van een vader die in apathie leeft en nauwelijks bereikbaar is voor haar.

Ze zat daar, alleen, in het schelle licht van een vreemd huis, op een harde stoel van koel, glad metaal, en er huisde rust in heel haar lichaam en rust ook in haar geest.
Ze begreep wat zich in het huis van haar vader had afgespeeld, ze begreep hen allemaal, alsof ze op een en hetzelfde moment op ieders buik had plaatsgenomen.

Na de dood van hun enige zoon besluiten Anna en Otto Quangel in opstand te komen tegen de nazi’s. Ze schrijven teksten op kaarten waarin ze oproepen tot verzet. De stille teruggetrokken levende mensen hopen op deze wijze de bevolking van Berlijn bewust te maken van de waanzin van de oorlog en het systeem. De kaarten, het zijn er een paar per week, leggen ze in kantoorgebouwen en openbare gelegenheden. Ze hopen dat op deze wijze zo veel mogelijk mensen er kennis van kunnen nemen en ze misschien doorgeven.  De politie maakt jacht op ze, en commissaris Escherdic kan niet veel meer doen dan vlaggetjes op een plattegrond spelden en wachten tot ze een fout maken…

Het zijn ruim zeshonderd pagina’s maar zeker na het overdonderende verkoopsucces van Haar naam was Sarah hoop ik dat boeken als dit ook gelezen worden. Alleen in Berlijn leest als een thriller, de taal en de sfeer die het oproept is prachtig. 

Wat doe je als je lichaam niet meer luister naar je geest, als je weet dat je binnenkort niet meer zult kunnen lopen of praten? Schrijven.  ‘Het leven is een tragedie als je het van dichtbij bekijkt, maar een komedie vanaf een afstand.’

Deze laatste zomer is een indringende roman over een ernstig zieke vrouw die, al dromend, afwisselend bewust en onbewust, terugkijkt op haar leven en zich zowel de goede als de slechte dingen herinnert.

In de Volkskrant las ik een recensie van dit boek dat vorig najaar is verschenen. Ik heb het in twee dagen uitgelezen en vind het prachtig!