Het zevende kruis is het verhaal van zeven politieke gevangenen die uit het concentratiekamp Westhofen vluchten. Zeven dagen lang volgen wij de zevende vluchteling Georg Heiser, die als enige gered wordt. Het zevende van de houten kruizen, die in het concentratiekamp opgebouwd worden ter executie van de vluchtelingen, blijft leeg.

Anna Seghers schrijft haar roman vanuit haar exil in Frankrijk op een moment dat het nationaalsocialistische regime nog aan het groeien is. Het is een hoopvolle roman, misschien ook een appel aan het Duitse volk hun morele waarden te bewaren, ze wakker te schudden dat het ook en vooral in een totalitair regime van groot belang is je menselijkheid te bewaren, in te staan voor je medemens. Georg’s vlucht langs de Rhein en Main tussen Worms en Frankfurt brengt hem langs allerlei totaal verschillende mensen, die ieder voor zich moeten beslissen of ze hem willen helpen (ook gewoon door hem niet aan te geven) of hem verraden. Ook de mensen die Georg uit vroeger tijd kennen moeten beslissingen nemen als ze horen dat hij gezocht wordt omdat hij uit gevangenschap is gevlucht – gaat het hun aan? Wat moeten ze doen als hij aanklopt?

Afgezien van het feit dat Het zevende kruis een van de belangrijkste Duitse exilromans over Nazi-Duitsland is, stilistisch en literair een meesterwerk, heeft het ook aan actualiteit weinig verloren. Heiser’s vlucht is ook zo zenuwslopend en spannend omdat jezelf gedwongen wordt je iedere keer de morele vraag te stellen: wat zou ik doen?

Téa Obreht weet de traditie van lokale mythes en verhalen vertellen heel mooi te verweven met de grotere geschiedenis van de Balkan, een plek van grote etnische, religieuze en culturele verscheidenheid, maar ook een die altijd weer door oorlogen en geweld geteisterd en opnieuw ingedeeld werd. In feite zijn al die folkloristische mythes en verhalen gebouwd uit deze geschiedenis. Ook Natalia komt daarachter als ze probeert het verhaal van haar grootvader te vertellen en tussen realiteit en fantasie te onderscheiden.

De tijgervrouw van Galina is een bijzonder debuut, een groot plezier om te lezen, weg te dromen in de fabelachtige verhalen van de tijgervrouw of de onvergankelijke man en toch ook doordrenkt van treurigheid en melancholie over alles wat verloren is.

Téa Obreht kreeg voor deze roman de prestigieuze Orange Prize for Fiction 2011.

In Caribou Island staat het huwelijk centraal, liefde en teleurstelling de worsteling met het leven zoals het is, met verwachtingspatronen, eenzaamheid, onbegrip en de hunkering naar een ander, een beter leven. Alle  personages hebben nog dromen, geheime fantasieën en op de schaarse momenten dat ze even rusten, adem halen, verlangen ze ernaar dat alles goed wordt.

Gary wil na dertig jaar in Alaska eindelijk zijn zo lang uitgestelde droom werkelijkheid maken en op een inmiddels onbewoond eiland in een ijskoud meer een blokhut bouwen om daar in vrede en isolatie te gaan wonen. Vanzelfsprekend moet zijn vrouw Irene mee, ook al komt hij er op gegeven moment achter dat zij helemaal geen plek heeft in zijn droom. Irene voelt zich door Gary om haar leven bedrogen, ze is meegegaan naar Alaska heeft zich altijd naar hem geschikt en heeft nu het gevoel dat hij haar ontglipt, dat hij nooit van haar heeft gehouden. Ze is doodsbang dat hij haar verlaat maar weet ook niet hoe ze samen verder moeten. Hun dochter Rhoda is liefdevol bezorgd om haar ouders en vooral om haar moeder, maar ook zij kan niet zien wat er werkelijk aan de hand is..

Het is bijzonder om over een boek waar zo veel tragedie in voorkomt, dat je zo verstoord achterlaat, te willen zeggen dat het mooi is, dat je ervan houdt. Misschien is het juist de oprechtheid, de onverholen kijk in de zielen van de personages die het zo ontzettend menselijk maakt. Wat is doorgeven van generatie op generatie, wat is je erfenis en waar kan je iets veranderen in je eigen leven? En ook in deze roman komt de mens weer in aanraking met zijn diepste wezen ten overstaan van de kracht, bruut- en schoonheid van de natuur.

Toen ik het Nederlandse leesexemplaar van Robijnrood meenam op een korte vakantie bij mijn familie in Zwitserland heb ik ter plekke de andere twee delen in het Duits gekocht en binnen drie nachten was het uit. En zoals het hoort bij dit soort boeken heb ik veel liggen giechelen en ook een paar traantjes weggepinkt. Gwen, de hoofdfiguur in dit geestige en met veel humor geschreven tijdsreisboek, is meteen je vriendin. Lezen dus! Maar eerst deel I natuurlijk… en als je niet tot februari kan wachten kan je onder het knopje ‘Andere edities’ de Duitse versie bestellen en je best doen.

Aaah! Waarom is niemand in haar familie normaal?! Gek wordt de zestienjarige Gwen soms van haar strenge oma lady Arista, haar bemoeizuchtige tante Glenda en vooral haar arrogante nichtje Charlotte. Maar boven alles van de vele geheimen in haar eigenaardige familie… Alles wordt anders als ze op een dag plotseling terechtkomt in het Londen van honderd jaar geleden. Wanneer ze gelukkig ook weer snel naar haar eigen tijd terugspringt, wordt duidelijk dat zijzelf het allergrootste geheim van de familie is. Gwendolyn komt terecht in een wereld van tijdreizen, prachtige kostuums, een geheim genootschap, een machtige graaf en vooral ook… de knappe Gideon. En ze komt erachter dat het niet handig is om dwars door alle eeuwen heen ook nog verliefd te worden…

Toen De Groep in 1963 verscheen zorgde zijn scherpe, intieme en openhartige beschrijving van de 8 vrouwenlevens voor veel ophef. Ook al stond het bijna 2 jaar bovenaan op de New York Times bestseller lijst werd McCarthy – o.a. door haar literaire collega’s – fel bekritiseerd voor een boek dat zonder schroom en met veel humor over de intieme wereld van vrouwen sprak. Sex voor, in en buiten het huwelijk, anticonceptie, echtscheiding, homoseksualiteit, werk en familie, borstvoeding, zindelijk maken van kinderen – thema’s waarover je niet in het openbaar of beter al helemaal niet sprak. Maar behalve een kijk in de persoonlijkste vrouwelijke wereld schetst McCarthy ook een beeld van een maatschappij in onzekerheid: beurscrash, klassenverschil, statusverlies, idealen, theorie en werkelijkheid, psychoanalyse, antisemitisme, de naderende oorlog.

McCarthy is geestig en ongelofelijk grappig maar vooral heeft ze durf en is ze genadeloos in haar observaties van de 8 vrouwenlevens. Ook al worstelen vrouwen vandaag met net iets andere thema’s, in de kern blijft het heel herkenbaar. Een aanrader!

Wel vond ik het jammer en storend dat er in de Nederlandse vertaling veel slordige fouten staan.

De tweede verhaallijn begint op het moment dat Wilbur, jaren later, wakker wordt in een inrichting voor zelfmoordenaars en zich absoluut niet kan herinneren hoe hij daar terecht is gekomen…

Langzaam lopen de lijnen naar elkaar toe en Lappert schetst een caleidoscoop aan figuren, plaatsen, gebeurtenissen die het leven van Wilbur uitmaken. Sprookjesachtig  mooi beweegt zich het verhaal tussen Ierland en Amerika tussen komische en diep treurige scenes. Het einde komt op het juiste moment en toch had je graag nog veel langer door willen lezen.

Bekijk hier onze favoriete prentenboeken van deze zomer!

Twee van zijn vrienden, Libor en Finkler, zijn kort achter elkaar weduwnaar geworden. Na een etentje met zijn drieën wordt Treslov op weg naar huis overvallen door – een vrouw. Ze duwt hem tegen een etalageruit en later meent hij zich te herinneren dat ze iets als ‘Yo jood’ tegen hem heeft gezegd. Vanaf dat moment denkt hij jood te zijn, en alsof dat nog niet genoeg is krijgt hij een relatie met een joodse vrouw.

Alle personages worstelen met fundamentele vragen over hun eigen identiteit. Libor en Finkler rouwen om hun overleden echtgenotes en Treslov worstelt met zichzelf. Het is doordrenkt van geweldige humor af en toe zwart maar absoluut origineel. Ik vond het geweldig!

Los van al de aandacht is de roman een hilarische schets van een onalledaagse familie en een warm portret van een wel heel bijzondere moeder.

Ernest van der Kwast komt 24 maart voor een lezing naar Bergen op Zoom. Agenda»

Mama Tandoori is het geromantiseerde verhaal van de Indiase moeder van Ernest van der Kwast. Ze leeft bij het motto ‘Gratis is goed’ en heeft altijd een deegroller op zak. Ook de rest van de familie is een bont gezelschap. Uncle Sharma speelde als Bollywoodster in meer dan tweehonderd films en tante Jasleen was ooit de grote atletiekbelofte van India. Zonder schroom vertelt de schrijver over de levenswandel van zijn onalledaagse familieleden, wier voetstappen nog lang in de oren van de lezer zullen naklinken.

Voor de jonge vrouw begint een nieuw leven en ze moet alles wat haar lief en vertrouwd is achter haar laten. Eerst is er naast het verdriet haar moeder en zus te verlaten ook het gevoel van avontuur en opgewondenheid. Maar al in het stuk over de overtocht wordt prachtig duidelijk dat Eilis in deze nieuwe wereld nog een buitenstaander is: ze blijkt de enige te zijn die niet weet wat haar op de boot te wachten staat…

Colm Toibin beschrijft ongekend intens wat het betekent je Heimat de rug toe te keren en in een vreemd land je geluk te zoeken. Tot Eilis de gewoontes en ongeschreven regels kent, tot ze erbij hoort, moet ze erg haar best doen, doorzetten en vaak tegen het bittere verdriet van heimwee en eenzaamheid vechten.

Als ze later door omstandigheden weer terugkomt in Ierland staat ze voor de keuze: blijven of teruggaan. Heel mooi hoe het ineens vanzelfsprekend is geworden dat Brooklyn voor Eilis nu thuis is.